Czym jest psychoterapia psychodynamiczna?

Podejście psychodynamiczne zostało opracowane w oparciu o osiągnięcia  współczesnej psychiatrii oraz uznanych koncepcji psychoanalitycznych. W koncepcjach psychoanalitycznych uważa się, że rozumienie życia psychicznego (każdego człowieka) wymaga refleksji nad nieświadomością. Naszym życiem sterują nieuświadomione mechanizmy, konflikty, pragnienia, potrzeby. Są to także sposoby tego jak interpretujemy rzeczywistość społeczną oraz wzorce relacji interpersonalnych. Za klucz do nieświadomości uważa się marzenia senne, objawy nerwicowe, przejęzyczenia a także nieuświadomione sposoby tworzenia i przeżywania relacji z innymi ludźmi, a tym samym z terapeutą. Sposoby te są wynikiem doświadczeń z wczesnych okresów życia.

W psychoterapii psychodynamicznej kluczowa jest relacja terapeutyczna, jaka rozwija się pomiędzy pacjentem a terapeutą w trakcie trwania leczenia. Sesja  odbywa się „twarzą w twarz” (nie ma kozetki), a  pacjent i psychoterapeuta mają ze sobą kontakt wzrokowy, co sprzyja budowaniu relacji. Pacjent zachęcany jest do swobodnego dzielenia się swoimi myślami, skojarzeniami, odczuciami. Terapeuta stawia hipotezy dotyczące życia psychicznego pacjenta, biorąc pod uwagę treści wnoszone przez niego podczas sesji, dane biograficzne i dynamikę relacji terapeutycznej.

Dla terapeuty psychodynamicznego szczególnie ważna jest analiza zjawiska przeniesienia czyli nieświadomego procesu, który polega na kierowaniu do terapeuty oraz innych osób z otoczenia uczuć, oczekiwań, postaw, jakie pacjent doświadczał wobec znaczących osób w przeszłości. Na sesji, w relacji z terapeutą, w zjawisku przeniesienia odgrywają się wszystkie wzorce relacji i związane z nimi emocje, których pacjent doświadczył w swoim przeszłym życiu.

W wyniku pracy terapeutycznej pacjent może przyjrzeć się swoim relacjom, światowi psychicznemu oraz temu jak widzi i czuje świat. Dzięki uświadomieniu sobie skąd bierze się takie a nie inne postrzeganie siebie, świata, relacji, może zmieniać trwale swoje życie.